Brief History of the Royal Family



1066! Het begin van de koninklijke familie op deze mooie eilanden. Goed, er waren koningen en mini staatjes daarvoor en druïden daarvoor, en Pangea daarvoor, maar we moeten ergens beginnen en een millennium geleden is ver genoeg – als dat Ethelred de Onberadene er uit laat, dan het zij zo. Willem de Veroveraar, veroverde in de 'Normandische Verovering' – Normandisch staande voor *Frans*. Omdat het de dagen van weleer waren, had men veel kinderen, maar om het simpel te houden laat deze stam boom veel van hen eruit op elke tak want niet elk kind doet ertoe. Zo Willem had drie kinderen die wij belangrijk vinden: Willem II, Hendrik I en Adela. Als je de video over koninklijke opvolging hebt gezien – zo niet, klik hier – dan weet je dat formele regels voor het doorgeven van de kroon vastgesteld zullen worden, maar voor nu is het een 'free-for-all', thuis-team voordeel voor de oudste zoon, maar vergeet nooit: groter-leger-diplomatie. Na de dood van Willem de Veroveraar werd Willem II koning. Willem II trouwde niet, en op een dagje uit met zijn broer stierf hij in een 'jachtongeluk' dat Hendrik I de kroon gaf. Hendrik I had op zijn minst 26 kinderen van wie er maar twee 100% legitiem waren. Hij verklaarde dat zijn dochter na hem zou regeren (nadat zijn zoon stierf in een schipbreuk) en zwoer zijn ridders om Keizerin Mathilda te eren door een naald door hun harten te steken, hopend te sterven, een naald in hun oog stekend – *maar* toen Hendrik I stierf terwijl Mathilda in Frankrijk was, negeerden velen dit terwijl haar neef Stefanus naar Westminster snelde, gebruikmakend van sneller-leger-diplomatie, om als eerste gekroond te worden. Keizerin Mathilda kwam eventueel terug en startte een decennia-lange burgeroorlog – die een impasse was omdat turtling in de jaren 1100 een effectieve RTS tactiek was. Terwijl ze wel een deel van het eiland regeerde, maar omdat Mathilda nooit een officiële kroning had is haar status als monarch betwist. Nou, omdat de kinderen van Stefanus of dood, of ongeinteresseerd, of een non waren – ging zijn kroon naar zijn neefje, Hendrik II, die vier zonen had: Hendrik de Jonge, Richard Leeuwenhart, Jan zonder Land… en Goeffrey (raad maar wie stierf voor zijn beurt). Hendrik II zag de geschiedenis tot dan van verovering, sluipmoord (misschien), inneming, afslijtende oorlog – en besloot dat om te wachten tot na de dood van de huidige koning voor het uitzoeken van de volgende koning niet werkte. Dus veranderde Hendrik II het systeem en kroonde Hendrik de Jonge co-koning met hem, waarmee de regel van twee aanriep: één is geen. Twee is één. Als het belangrijk is, heb je een backup nodig. Het was een goed plan voor stabiliteit, geholpen door de populariteit van de jonge koning, maar helaas – de leerling rebelleerde tegen de meester, verenidge zijn broers – wat zorgde voor nog een burgeroorlog van betwistte monarchen, gedurende welke Hendrik de Jonge stierf aan dysenterie, Hendrik de Oude stierf aan koorts en Richard I de kroon nam. Na Richard kwam Jan en vier oudste zoon-opvolgingen in een rij: van Jan naar Hendrik III (plaats Magna Carta hier) naar Eduard I (de Stelt) naar Eduard II naar Eduard III. Eigenlijk werd Ed II ten val gebracht door Isabella van Frankrijk AKA de wolvin van Frankrijk AKA zijn vrouw. Na het afvoeren van haar man werkte zij als regent voor hun zoon. Elk van deze pijlen slaan een stuk complexiteit over. Eduard III had vijf zonen: Eduard de Zwarte Prins, Lionel, Jan , Edmund en Thomas, geen van wie de kroon zou dragen. Toen Eduard III stierf, zou zijn troon naar de Zwarte Prins zijn gegaan, maar hij was toen dood, dus ging de kroon naar zijn saai genaamde zoon Richard, nu de tweede. Er is wat drama lama gedoe rond Richard de tweede waar je leraar Engels je misschien dwingt om over te lezen – maar, spoiler alert, het einde van de geschiedenis is altijd hetzelfde: groter-leger-diplomatie, deze keer van Hendrik IV die de kroon krijgt en Richard II krijgt honger in gevangenschap. Nog een Hendrik voordat we arriveren bij de Rozenoorlog: Een oorlog die angst (en verveling) brengt in de hoofden van geschiedenisstudenten in de hele natie die met *deze* stamboom te maken krijgen 'versimpeld' om uit te leggen waarom iedereen boos was, maar de kortste versie ooit is dat de achter-achterkleinzonen van Eduard III met elkaar vochten, ookal was één van hen dood voor een gedeelte van het gevecht, maar daar kunnen we het nu niet over hebben dus van Hendrik VI naar Eduard IV naar Hendrik VI naar Eduard IV. Einde. Eduard IV, op zijn sterfbed, liet de kroon na aan zijn zoon. Maar omdat hij twaalf was had hij bescherming nodig, dus Richard, zijn 'beste' oom in de wereld, beloofde om heel goed voor hem te zorgen. Eduard V verdween snel onder verdachte omstandigheden die ervoor zorgen dat Richard Richard de derde werd. Maar hij bleef niet lang koning omdat de achter-achter-achter-achterkleinzoon van Eduard III, Hendrik VII de kroon nam, een ring vastmaakte aan Elizabeth van York om die koninklijke legitimatie te krijgen en Hendrik VIII verwekte – splitser van kerken en vrouwen. Henry VIII dacht dat het hoog tijd was om de regels van erfenis te formaliseren, zo hij schreef ze uit in zijn testament – waar in feite in stond: oudste jongens eerst, alleen meisjes als er geen jongens zijn – en het Parlement keurde de regels goed. Dit zou alles netjes gemaakt moeten hebben, maar we betreden bijna de vreselijk rommelige tijd… … Omdat de zoon van Hendrik net lang genoeg leefde om het te verpesten – de troon erfend op 9 jarige leeftijd was er, natuurlijk, een sluwe beschermheer die het allemaal regelde, maar hij besloot toch op zijn vijftiende dat de regels van zijn vader dom waren en dat zijn zussen dom waren en dat zijn nicht, Vrouwe Jane Grey, in plaats daarvan de volgende monarch moest zijn. Toen stierf hij en Vrouwe Jane Grey werd koningin met haar 'sweet sixteen', soort van – op een betwiste status manier voor negen dagen, totdat ze werd onthoofd door Maria, de eerste, echt officiële, niemand betwijfeld het koningin. Maria had geen kinderen en gaf de kroon door aan Elizabeth I die de tweede koningin in rij werd… om ook geen kinderen te hebben. Maar, geen probleem want Vrouwe Jane Grey was aan de… o. Ja. Nou, dit is het punt waar we erkennen, Schotland bestaat. Zij hebben hun eigen koninklijke ding gedaan dat voor onze doeleinden zich bij de Britse tak aansluit toen de achter-achterkleindochter van Eduard III er in trouwde in de jaren 1400 en dan gaat als: Jacobus, Jacobus, Jacobus, Jacobus, Jacobus, Maria koningin der Schotten, Jacobus. Wat ons terugbrengt naar de jaren 1600. De zus van Hendrik VIII trouwde belangrijk genoeg ook in deze lijn van de familie, wat het Engelse legitimiteitspunten geeft in de ogen van het Engelse Parlement, dat vroeg om de Jacobus van Schotland te lenen, wat hem koning maakte van twee landen met twee nummers in zijn naam, afhankelijk van waar je vandaang telt. Jacobus had een zoon, Karel I, en je zou denken dat deze unificatie van de monarchen betekent dat de vreselijk rommelige tijd voorbij is. Maar nee. Want Cromwell. Cromwell hield niet van koningen en onthoofde Karel I. Hij verklaarde: geen koninklijken meer en hij maakte zichzelf de Lord Protector, wat op geen enkele manier als een koning was – ook al was hij de baas en was het een erfelijke positie dat hij doorgaf aan zijn zoon. Maar de Cromwells bleven niet – vooral omdat zijn zoon een landelijke schildknaap was die regel 0 niet volgde: houd het leger blij – wat de zoon van Karel, Karel II, de mogelijkheid gaf om de monarchie te herstellen. Karel II had veel kinderen, die allemaal bastaarden waren, waardoor zijn broer, Jacobus II de volgende in lijn was. Maar Jacobus was *katholiek* en sinds Hendrik de kerk had gesplitst, hadden katholieken weinig populariteit. Maar gunstig genoeg had hij fatsoenlijke, protestantse dochters, een van wie getrouwd was met een Nederlandse prins, die bij de natuur van deze dingen de kleinzoon was van Karel I. Extra Engelse legitimiteitspunten, plus, wie houdt er niet van de Nederlanders? Met Jacobus zo onpopulair en Willem en Maria zo populair, nodigden het leger en de adel het koninklijke kopper ongeveer uit om 'binnen te vallen' en Jacobus II vluchtte. Willem en Maria regeerden als co-monarchen, maar zonder kinderen ging de kroon naar koningin Anna, die ook geen erfgenamen produceerden, maar niet van gebrek aan moeite – ze was wel *zeventien* keer zwanger. Nu ze weer zaten in een situatie zonder koninklijken, besloot het Parlement dat het echt, serieus tijd was om de erfregels vast te stellen om te voorkomen dat pretendenten van alle takken van deze rommelige boom om de kroon gingen vechten. Het Parlement deed een koninklijke 'reboot' om de rommel op te ruimen, en ze definieerden Sophia van Hannover – de kleindochter van Jacobus twee nummers als het nieuwe startpunt voor alle claims op de kroon. De regels bleven eindelijk, wat de vreselijk rommelige tijd beëindigde. George I, de zoon van Sophia, was de eerste koning onder de nieuwe regels, en daarna zijn zoon George II, naar George III, en ook al verloor hij Amerika en zijn geest, geen angst, de regels zijn hier, en zo ging de kroon kalm verder de stamboom af, naar George IV, die geen overlevende kinderen had, naar Willem IV die tien kinderen had – allemaal bastaarden, daarna door zijn dode jongere broer naar koningin Victoria die haar regeerperiode startte in 1837 en die het net over de finishlijn van de 20e eeuw maakte. Wat dubbelop een indrukwekkend lange tijd was, gegeven de staat van medische technologie indertijd. Na het einde van haar periode, ging de kroon naar haar zoon Eduard VII naar George V… naar Eduard VII die *eindelijk* deze nette (en nogal saaie) lijn van erfenis doorbreekt door een schandaal te plegen: trouwen met een burger. Een Amerikaanse burger! Een Amerikaanse burger die *gescheiden* was! *Twee keer* ::Gasp:: Eigenlijk waren de scheidingen echt een probleem en niet verenigbaar met de rol van de monarch als Hoofd van Staat *en ook* de Kerk van Engeland in de jaren 1930. Eduard trad af naar zijn broer George VI – die onwillig was om de kroon aan te nemen, en toen ook nog de Tweede Wereldoorlog en de daaropvolgende afbraak van het Britse Rijk moest overzien – wat de gezondheid van de jonge koning aantastte, die stierf op 56 jarige leeftijd en de kroon naliet aan Elizabeth de Tweede, in 1952 op 25 jarige leeftijd. Zeven jaar ouder dan Victoria, haar over-overgrootmoeder, was op haar kronings dag, maar in September 2015, werd Elizabeth de langst regerende koningin in niet alleen de Briste geschiedenis, maar ook in de wereldgeschiedenis. Van Elizabeth II zal de kroon verdergaan naar Charles, de langste erfgenaam schijnbaar in de Britse geschiedenis naar zijn zoon William, naar zijn zoon George. En dat, is een korte geschiedenis van de koninklijke familie.

21 thoughts on “Brief History of the Royal Family

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *